บล็อกเกอร์หลายคนอ่านเรื่องของคนอื่นแล้วชอบใจจึงนำมาลงบล็อกของตัวเอง ด้วยความไม่รู้หรืออะไรก็ตาม หากทำไม่ถูกแล้วนอกจากไม่เคารพผู้เขียนยังผิดกฎหมายลิขสิทธิ์ด้วย เจ้าของผลงานที่แท้จริงเอาผิดได้ เพราะกฎหมายลิขสิทธิ์นั้นกำหนดไว้ว่า ทันทีที่เจ้าของงานวรรณกรรมสร้างงานขึ้นมาก็เป็นของเขาโดยสมบูรณ์ ไม่ต้องไปจดลิขสิทธ์ิ์ใดๆ

ด้วยเหตุนี้ จึงได้เสนอข้อปฏิบัติในเรื่องการนำบทความของผู้อื่นมาเผยในบล้อกของตนให้แก่บล็อกเกอร์ทั้งหลายได้พิจารณา เพื่อเป็นการเคารพและให้เกียรติแก่กันและกัน รวมถึงการปฏิบัติตามกำหมายลิขสิทธิ์ด้วย ดังนี้

1. ในกรณีนำบทความของผู้อื่นไปเผยแพร่ทั้งบทความ ต้องให้เครดิตด้วยการเกริ่นนำ หรือหมายเหตุท้ายเรื่อง ว่าเป็นบทความของผู้ใด เผยแพร่ที่ใด และใส่ลิงก็กลับไปที่บทความนั้นโดยตรง หรือที่บล็อกนั้นก็ได้

2. ในกรณีนำบทความบางส่วนไปอ้างอิง ต้องใส่โค้ดคำพูดหรือหัวข้อแสดงให้เห็นว่าข้อความส่วนใดได้ยกมาจากบทความที่อ้างอิง ต้องให้เครดิตโดยอ้างชื่อบทความและชื่อผู้เขียน รวมทั้งบล็อกหรือเว็บไซต์ที่เผยแพร่บทความนั้น แลใส่ลิงก์กลับไปที่บทความนั้นด้วย ดูตัวอย่างที่

3. ในกรณีที่นำภาพมาใช้ ต้องปฏิบัติในลักษณะเดียวกับข้อ 1 เช่นกัน

นี่เป็นข้อปฏิบัติง่ายๆ คงไม่ยากเกินกว่าที่จะทำได้ ซึ่งหวังเป็นอย่างยิ่งว่า บล็อกเกอร์ไทยจะช่วยกันปฏิบัติตามหลักการนี้ เพื่อเป็นการให้เกียรติและเคารพกันและกัน รวมถึงไม่เป็นการละเมิดลิขสิทธิ์ซึ่งเจ้าของที่แท้จริงสามารถเอาผิดได้ ทั้งยังเป็นการช่วยกันเผยแพร่ข้อมูลข่าวที่เป็นประโยชน์ให้กว้างขวางยิ่งขึ้น โดยไม่ผิดกติกามารยาทที่สุจริตชนพึงกระทำ ลองนึกดูนะครับว่า ถ้าผลงานเราถูกนำไปเผยแพร่ต่อโดยอ้างอิงถูกต้อง กับไม่มีอะไรอ้างถึงเลย อย่างไหนจะดีกว่ากัน

เรารู้สึกอย่างไรกับการถูกขโมยผลงาน คนอื่นก็คงรู้สึกเช่นนั้น.

บทความอื่นๆที่น่าอ่าน:

-สื่อมวลชนออนไลน์: จะเป็น Gatekeeper หรือ Gateway ของข้อมูลข่าวสาร

-ลองของ WordPress 2.8 สะดวกและดูดี

-WordPress Theme ใหม่ฝีมือเม่น iMenn.com

-Blog,Blogs และบล็อกคือไฟไหม้ลามทุ่งไซเบอร์

-ปัญหาคุณธรรมจริยธรรมในสถาบันสำคัญของสังคมไทย

ผมขอนุญาตแนะนำบล็อกที่ผมจัดทำขึ้นเองครับ คือ Blogologynet.com ชื่อภาษาไทยว่า บล็อกศาสตร์และบล็อกศึกษา โดยหวังจะให้เป็นแหล่งวิชาการด้านการสร้างสรรค์บล็อก  โดยเป็นผลจาการศึกษา ทดสอบ ทดลองของผมเองส่วนหนึ่ง และส่วนหนึ่งก็นำมาจากเทคนิค วิธีการต่างๆที่มีคนใช้ได้ผลมาแล้ว ทั้งบล็อกไทยและบล็อกต่างประเทศ  โดยได้ศึกษาข้อเขียนของผู้ที่มีประสบการณ์ แล้วนำมาแนะนำไว้ครับ

ผมเองเป็นนักเรียนด้านนิเทศสาสตร์  สนใจศึกษาเรื่องสื่อสมัยใหม่ที่เกิดขึ้นจากเทคโนโลยีการสื่อสารสมัยใหม่ หรือที่เรียกว่า ICT  โดยเฉพาะบล็อกซึ่งเป็นผลิตผลจากอินเตอร์เน็ต โดยอินเตอร์เน็ตก็เป็นผลิตจาก ICT  มีผู้จัดให้บล็อกเป็นสื่อชนิดหนึ่งที่สร้างและควบคุมโดยปัจเจกชน เรียกว่า สื่อภาคพลเมือง หรือสื่อภาคประชาชน (Citizen Journal) ผู้สร้างบล็อกเรียกว่าบล็อกเกอร์ (Blogger)  เรียกว่านักข่าวพลเมืองหรือนักข่าวภาคประชาชน (Citizen Reporter) ซึ่งในฐานสื่อและผู้สื่อข่าว  บล็อกและบล็อกเกอร์ได้ทำหน้าที่รายงานข่าวและเสนอข้อเท็จจริงให้ปรากฏแก่สาธารณชนจนเป็นที่ประจักษ์แล้วว่า  สามารถทำหน้าที่สื่อได้ดียิ่ง

การศึกษาเรื่องบล็อกจึงเป็นการศึกษาเรื่องนิเทศสาสตร์  อันเป็นนิเทศศาสตร์แขนงใหม่  อายุไม่ถึง 20 ปี แต่มีอิทธิพลต่อพลเมืองของโลกเป็นอย่างมาก  และนับวันแต่จะเพิ่มมากขึ้น ดังนั้น การศึกษาเรื่องบล็อกจึงเป็นประโยชน์เช่นเดียวกับการศึกษาสื่อแขนงอื่น ไม่ว่าจะเป็นสื่อสิ่งพิมพ์ วิทยุ โทรทัศน์ ซึ่งเป็นสื่อกระแสหลักในปัจจุบัน

ในโลกอนาคต บล็อกก็จะกลายเป็นสื่อกระแสหลักอย่างไม่ต้องสงสัย  จะช้าหรือเร็วเท่านั้น

ผมได้ศึกษาบล็อกมาพอสมควร  ทั้งบล็อกที่มีอยู่ทั่วไปและบล็อกที่ทดสอบทดลองทำเอง จึงพยายามเขียนเกี่ยวกับเรื่องบล็อก ทั้งในด้านทฤษฎี และการปฏิบัติ เท่าที่จะสามารถทำได้  เพื่อหวังจะเป็นประโยชน์ในทางวิชาการและการนำไปประยุกต์ใช้  แต่ด้วยปัญญาอันมีอยู่จำกัด  จึงทำได้อย่างจำกัด  โดยหวังว่าจะมีผู้มีปัญญามากได้ศึกษาวิจัยอย่างเป็นระบบตามหลักวิชาการ เพื่อประโยชน์ในการพัฒนาบล็อกและบล็อกเกอร์ไทยต่อไป

จึงขอเชิญชวนท่านที่อ่านเรื่องนี้แล้วได้ช่วยไปเยี่ยมเยือน อ่านแล้วให้ข้อชี้แนะต่างๆแก่ผมด้วย เพื่อจะได้นำไปปรับปรุงการศึกษาและการเขียนให้ดีขึ้น เพื่อประโยชน์แกสาธารณชนสืบต่อไป

ผมได้เขียนเรื่องต่างๆไว้หลายเรื่อง  ขอแนะนำเรื่องที่น่าสนใจดังนี้

หมวดหมู่บล็อกศาสตร์ คือความรู้และทฤษฎีการทำบล็อก มีเรื่องที่น่าสนใจ อาทิ

-บล็อกกับทฤษฎีการสื่อสาร

-บล็อกเกอร์ ( Blogger) กับการสื่อสารสาธารณะ (Public Communication)

เขียนบล็อกทำไม เขียนเพื่ออะไร

หมวดบล็อกศึกษา คือการศึกษาเนื้อหาและวิธีการทำบล็อก  มีเรื่องที่น่าสนใจ อาทิ

สื่อสารผ่านบล็อก : ถึงทีผู้บริโภคสื่อโต้กลับบ้าง

Blog Branding  : การสร้างยี่ห้อให้บล็อก

Blog,Blogs และบล็อกคือไฟไหม้ลามทุ่งไซเบอร์  

ที่ยกมาเป็นบางส่วนของงานที่ผมเขียนขึ้นจากการศึกษา ลงมือทด ทดสอบ ทดลองการทำบล็อกในระยะ 1 ปีที่ผ่านมา หากสนใจขอเชิญไปอ่านได้ตามลิงค์เลยครับ

ขอขอบคุณเป็นอย่างสูง

ทุกวันนี้กระแส “นวัตกรรม” (Innovation) นับเป็นกระแสหนึ่งที่กำลังมาแรง นวัตกรรมคือการคิดค้นสิ่งใหม่ๆเพื่อตอบสนองความต้องการที่ไม่มีสิ้นสุดของคน มีการพูดถึงนวัตกรรมกันในทุกวงการ โดยเฉพาะสินค้าและการบริการ จำเป็นต้องมีนวัตกรรมเพื่อตอบสนองความต้องการของผู้บริโภค ทั้งในเรื่องประโยชน์ใช้สอย และในเรื่องความพึงพอใจล้วนๆ

ยกตัวอย่าง บรรดาครีมบำรุงผิวทั้งชายหญิง ต่างก็มีการวิจัยนวัตกรรมใหม่ๆเพิ่มประสิทธิภาพของการบำรุงผิวให้ได้ผลมากยิ่งขึ้น แต่ละยี่ห้อก็โฆษณาประชาสัมพันธ์ชนิดที่เรียกว่าคู่แข่งรั้งท้ายมองไม่เห็นฝุ่น มันฝรั่งบางยี่ห้อก็มีนวัตกรรมสร้างความตื่นเต้นเร้าใจแก่ผู้บริโภค ด้วยการใส่สีเพื่อทำให้ลิ้นเปลี่ยนสีขณะที่เอร็ดอร่อยกับรสชาติของมันฝรั่ง เครื่องใช้ไม้สอยภายในบ้านก็มีนวัตกรรมไม่แพ้สินค้าอย่างอื่น อาทิ ผงซักฟอก น้ำยาล้างจาน ก็มีสารเพิ่มประสิทธิภาพในการซอกซอนชะล้างคราบสกปรก ดังที่ปรากฏในโฆษณาทางโทรทัศน์จนเกินจะจินตนาการได้

นวัตกรรมสร้างความสะดวกสบายให้แก่มนุษย์ อย่างเช่น ชาวนาปัจจุบันได้ใช้นวัตกรรมเครื่องจักรช่วยทำนาแบบครบวงจร เริ่มตั้งแต่ไถนาไปจนถึงการเก็บเกี่ยว เครื่องจักรทำให้ทุกกระบวนการ ควายจึงตกงานแล้วถูกต้อนเข้าโรงฆ่าสัตว์แทนลงทุ่งไถนา ชาวนาปลูกข้าวได้ปีละ3-4 ครั้ง ได้ผลผลิตมากขึ้น เหลือเพียงอย่างเดียวคือไม่มีนวัตกรรมใดๆที่ทำให้ชาวนาขายข้าวได้ราคาที่เหมาะสมโดยไม่ถูกเอาเปรียบจากพ่อค้าคนกลาง คงรออีกนานหรืออาจจะไม่มีนวัตกรรมนี้เลยก็ได้

ในเมื่ออะไรๆก็มีนวัตกรรม สื่อก็มีนวัตกรรมบ้าง สื่อทุกประเภท ทุกองค์กรต่างมีนวัตกรรมเพื่อตอบสนองความต้องการในการบริโภคข่าวสารของผู้คน นวัตกรรมที่เห็นเด่นชัดก็คือ การทำสื่อออนไลน์อันได้แก่เว็บไซต์เพื่อเสนอข่าวให้ผู้คนได้รับรู้เพิ่มเติมอีกทางหนึ่ง ดังจะเห็นได้จากสื่อทั่วโลก ทุกประเภท ทั้งวิทยุ โทรทัศน์ สิ่งพิมพ์ ต่างก็มีเว็บไซต์เสนอข่าวสารที่เคยเผยแพร่ในสื่อหลักมาแล้ว รวมทั้งข่าวสารใหม่ๆ เพื่อให้คนใช้ประโยชน์ได้ตลอดเวลา

เว็บไซต์ก็มีนวัตกรรม จากเว็บไซต์ธรรมดาที่มีแต่ข้อมูลเพียงอย่างเดียว มีการเพิ่มเติมองค์ประกอบต่างๆ เช่น มีวีดิโอคลิป มีเสียง มีรูปภาพสวยงาม น่าชม ดึงดูดใจให้ผู้คนเข้ามาชมมากขึ้น ต่อมาก็มีโฆษณาสินค้าต่างๆ คนก็พึงพอใจมากขึ้น ทำให้กลับเข้ามาใช้บริการอีก และมีคนใหม่ๆก็เข้ามาเพิ่มเรื่อยๆ

เว็บไซต์ก็มีนวัตกรรมเพื่อตอบสนองการสื่อสารของคนที่เข้ามาใช้บริการ โดยสร้างเว็บบล็อก (Weblog) ขึ้นมาเป็นส่วนหนึ่งของเว็บไซต์ ให้คนได้แลกเปลี่ยนข้อมูลข่าวสารกัน ด้วยการเขียนตอบโต้กัน ต่อมา เว็บบล็อกก็มีนวัตกรรมเกิดขึ้น นั่นคือพัฒนามาเป็นบล็อก (Blog) แยกเป็นอิสระออกมาจากเว็บไซต์ เรียกกันว่าเป็นเว็บยุค 2.0 ที่ผู้อ่านมีส่วนในการสร้างเนื้อหา

บล็อกในปัจจุบันขยายตัวอย่างรวดเร็ว ยิ่งคนเข้าถึงอินเตอร์เน็ตมากเพียงใด บล็อกก็ขยายตัวเพิ่มขึ้นมากเพียงนั้น บล็อกก็มีนวัตกรรมเช่นเดียวกัน นั่นคือ มีเครื่องมือ (Function) ในการใช้งานมากขึ้น นอกจากจะเผยแพร่ข้อมูลข่าวสารผ่านตัวหนังสือแล้ว มีการพัฒนาเครื่องมือต่างๆเพิ่มมากขึ้น เช่น ใส่ภาพ ใส่เสียง ใส่วิดีโอ มีการเผยแพร่ข้อมูลถึงกันและกันผ่าน Feed ต่างๆ มีการดัดแปลงแต่งเติมให้เข้ากับ Search Engine สิ่งทั้งหลายทั้งปวงเหล่านี้ ล้วนแต่เกิดขึ้นเพื่อตอบสนองความต้องการอันไม่มีที่สิ้นสุดของคนทั้งสิ้น

การสื่อสารผ่านบล็อกนับวันแต่จะเพิ่มความสำคัญมากยิ่งขึ้น ทั้งในเรื่องส่วนตัวและส่วนรวม ทั้งที่เป็นข้อมูลข่าวสาร ความรู้ ความบันเทิง การโฆษณาประชาสัมพันธ์ ดังนั้น การคิดค้นและพัฒนานวัตกรรมสำหรับบล็อกจะยังคงมีต่อไปไม่หยุดยั้ง ทั้งด้านซอฟแวร์ที่ทำให้บล็อกมีความยืดหยุ่นและง่ายต่อการใช้งานมากยิ่งขึ้น รวมถึงการคิดค้นฮาร์ดแวร์อันได้แก่เครื่องคอมพิวเตอร์ที่ตอบสนองการใช้งานออนไลน์โดยเฉพาะ ซึ่งปัจจุบันเริ่มมีเครื่องคอมพิวเตอร์ลักษณะดังกล่าวเกิดขึ้นแล้ว

เมื่อมีคอมพิวเตอร์ที่ใช้งานออนไลน์มากขึ้นและใช้งานง่ายขึ้น การเข้าสู่บล็อกของผู้คนก็จะมากขึ้น การใช้บล็อกเป็นช่องทางสื่อสารก็จะเพิ่มมากขึ้นเช่นกัน บรรดาโปรแกรมเมอร์ทั้งหลายก็คงคิดค้นนวัตกรรมสำหรับการใช้งานกับบล็อกให้ง่าย มีประสิทธิภาพ ตอบสนองการใช้ประโยชน์ให้มากยิ่งขึ้น ดังนั้น ไม่แน่นักว่า ต่อไปบล็อกเกอร์อาจไม่จำเป็นต้องเขียนบล็อก เพราะมีซอฟท์แวร์ที่แปลงเสียงเป็นตัวอักษร เพียงแค่พูดใส่ไมโครโฟนที่ติดอยู่กับคอมพิวเตอร์ จากนั้นซอฟแวร์ก็จะแปลงคำพูดเป็นตัวอักษรตามความต้องการ

หากเป็นเช่นนั้นเมื่อใดก็แสดงว่า เราได้ก้าวเข้าสู่เว็บ 3.0 อย่างแท้จริง นั่นคือ เครื่องจักร(ซอฟท์แวร์) ช่วยจัดทำเนื้อหาตามคำสั่งของคน หลังจากนั้น อาจมีการพัฒนาซอฟท์แวร์ให้ก้าวไปอีกขั้น นั่นคือ บล็อกเกอร์เพียงแค่ตั้งประเด็น กำหนดขอบเขตเนื้อหา ป้อนคำสั่งลงไป จากนั้นเครื่องจักรก็ทำหน้าที่ค้นคว้าเรียบเรียงให้เสร็จสรรพ บล็อกเกอร์เพียงตรวจแก้ไขแล้วก็สั่งเผยแพร่เป็นขั้นตอนสุดท้าย

แม้จะดูเหมือนว่าขอบข่ายความคิดเรื่องนวัตกรรมบล็อกจะดูเหมือนเพ้อฝันไปบ้าง แต่แนวโน้มของความน่าจะเป็นก็มีมาก เพราะปัจจุบันมนุษย์สามารถพัฒนาเครื่องจักรให้มีความฉลาดมากขึ้น จากนั้นก็ใช้ความฉลาดของเครื่องจักรช่วยคิดค้นนวัตกรรมใหม่ๆอีกทอดหนึ่ง ในเมื่อมนุษย์สามารถสร้างเครื่องจักรให้เป็นเครื่องมือที่มีประสิทธิภาพขนาดนี้ การที่จะใช้เครื่องมือให้ช่วยสร้างเครื่องมือที่มีประสิทธิภาพยิ่งๆขึ้นย่อมเป็นเรื่องที่เป็นไปได้และเป็นไปแล้วในหลายประเภท

เครื่องมือทั้งหลายที่กล่าวมานั้นก็คือ “นวัตกรรม” นั่นเอง

หากไม่ตายก่อน คงมีโอกาสได้เห็นนวัตกรรมบล็อกในยุค 3.0 ที่เครื่องจักร (ซอฟแวร์) เป็นผู้เขียนบล็อกแทนบล็อกเกอร์ ที่อาจจะหันไปดู DVD หนังเรื่องโปรด หรือจิบกาแฟอย่างสบายอารมณ์ ขณะที่รอเครื่องจักรเขียนบทความ เพื่อที่จะมาตรวจแก้ขั้นตอนสุดท้าย ก่อนจะเผยแพร่ออกสู่โลกออนไลน์

ฟังเป็นนิยายวิทยาศาสตร์ไปหน่อย แต่เครื่องมือเครื่องใช้ตั้งแต่ในก้นครัวไปจนถึงดาวเทียมและยานอวกาศ ล้วนแต่เคยปรากฏในนิยายวิทยาศาสตร์ก่อนจะมีจริงทั้งสิ้น.

Blog เป็นทั้งสื่อและเป็นช่องทางการสื่อสารที่ทรงพลัง    พลังของบล็อกทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงใหญ่ๆได้  เช่น เหตุการณ์รุนแรงที่เกิดขึ้นในที่ต่างๆ  ซึ่งสื่อหลักอื่นๆไม่สามารถเข้าถึงได้ แต่บล็อกเกอร์นำมาเผยแพร่ผ่านบล็อกได้อย่างฉับพลันทันที  ล่าสุด เหตุการณ์ไฟไหม้ที่ศูนย์การค้าในกรุงย่างกุ้งประเทศพม่า โลกได้รู้ข่าวครั้งแรกผ่านบล็อก

เมื่อเป็นเช่นนี้  คนทั้งหลายจึงนิยมเขียนบล็อกเผยแพร่ความคิดที่ตนคิดและข้อมูลที่ตนมี  ออกสู่สายตาสาธารณชน เป็นสื่อที่สามารถส่งสารได้อย่างไม่จำกัด  ทั้งเวลา สถานที่ และชนิดของสาร

คนใหญ่คนโตในทุกแวดวงจึงมีบล็อกของตนเองเพื่อที่จะสื่อสารกับคนอื่นๆ  และในที่นี้ผมขอคุยถึงบล็อกของ สุทธิชัย หยุ่น  คนใหญ่แห่งเครือเนชั่น ซึ่งชื่อนี้คงไม่ต้องแนะนำอะไรเพิ่มเติม 

ผมยอมรับว่าเป็นแฟนประจำของ สุทธิชัย หยุ่น มานานแล้ว  คอลัมน์กาแฟดำ ของเขานั้นเป็นคอลัมน์แรก หรือไม่เกินลำดับที่สามที่ต้องอ่านเมื่ออ่านหนังสือพิมพ์กรุงเทพธุรกิจ  แม้ว่าหลายๆครั้งผมจะไม่เห็นด้วย หรือเห็นขัดแย้งกับสิ่งที่เขานำเสนอผ่านคอลัมน์นั้น แต่ก็ต้องอ่าน เหมือนดื่มกาแฟแหละครับ  ถึงบางครั้งจะไม่อร่อยแต่ก็ต้องดื่ม

ทำไมจึงเป็นเช่นนั้นรึ…

เพราะอ่านคอลัมน์กาแฟดำแล้ว สิ่งที่ได้ก็คือ ได้ความคิดใหม่ๆ ยิ่งเมื่อใดก็ตามที่ผมเห็นแย้งกับกาแฟดำ นั่นยิ่งทำให้ได้ความคิดใหม่ๆมากขึ้น เพราะต้องคิดเพื่อที่จะแย้งเขาให้ได้  ให้มีเหตุผลเพียงพอที่จะมาคัดง้างกับเขา  และโปรดทราบว่า ถึงแม้ผมจะติดคอลัมน์เขาก็จริง แต่ผมไม่ได้เออออห่อหมกจนตกเป็นทาสความคิดของเขา

เขาทำให้ผม “ได้คิด” และ “คิดได้”   เขาเป็นคนเขียนหนังสือที่ทำให้ผมมักต้องคิดแย้งอยู่เสมอๆ  ซึ่งผมก็ดีใจอยู่เงียบๆว่า ผมสามารถคิดต่างจากคนระดับ “บิ๊กหยุ่น” ได้ ก็นับว่าเกิดปัญญาแก่ตนเองเป็นอย่างมาก

นอกจากการเขียนแล้วยังมีการวิเคราะห์ข่าวทางโทรทัศน์  การวิเคราะห์ของสุทธิชัย หยุ่น นั้นสิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือ “ข้อมูล”  ซึ่งต้องนำมาแปลงเป็น “เนื้อสาร” ส่งถึงผู้รับ  หากการวิเคราะห์ใดๆที่มีข้อมูลไม่ดีพอแล้ว ก็เป็นแค่การโม้เรื่อยเปื่อยหาประโยชน์อันใดไม่ได้  แต่สำหรับการวิเคราะห์ของ สุทธิ ชัยหยุ่น นั้นมีข้อมูลที่หนักแน่น อ้างอิงได้  แม้บางครั้งเขาจะทำหน้าที่เป็นนักพยากรณ์ไปบ้าง แต่ก็อยู่บนพื้นฐานของข้อมูลที่มี

ผมจึงชอบอ่านและชอบฟัง (หรือดู) สุทธิชัย หยุ่น  แต่ส่วนมากแล้ว จะอ่านมากกว่าฟัง

ผมอ่านเขาผ่านคอลัมน์ในกรุงเทพธุรกิจ และตามอ่านที่เว็บไซต์ Suthichaiyoon.com และที่บล็อก ของเขาที่ Oknation.net  ซึ่งมีคลิปวีดิโอข่าวให้ดูอย่างจุใจด้วย

โดยส่วนตัว ผมยกให้สุทธิชัย หยุ่น เป็นหนึ่งในต้นแบบหรือ Role Model ของคนข่าว หรือ “สื่อมวลชน” เขาคือคนระดับเดียวกับ สนธิ ลิ้มทองกุล, สมเกียรติ อ่อนวิมล, เจิมศักดิ์ ปิ่นทอง (นับเฉพาะในฐานะคนทำสื่อไม่นับบทบาททางการเมืองหรือบทบาทอื่นๆ)  ที่สร้างสรรค์สิ่งใหม่ๆแก่วงการสื่อมวลชน ซึ่งส่งผลต่อการพัฒนาทั้งรูปแบบและเนื้อหาของสื่อให้มีความเป็น “มืออาชีพ” มากขึ้น ดังนั้น การที่เขาได้ก้าวเข้ามาเป็น Blogger ก็ย่อมเป็นการยืนยันถึงพลังดึงดูดของ Blog ที่มีอยู่มหาศาล  ความคิด ความรู้ และข้อมูลที่เขาเผยแพร่ผ่านบล็อก ย่อมเป็น “สาร” ที่จะก่อให้เกิดความคิดใหม่ๆแก่สาธารณชนอีกทางหนึ่ง  ซึ่งตัวเลขของผู้ที่คลิกเข้าอ่านบล็อกของเขานั้นนับเป็นลำดับหนึ่งของบล็อก oknation.net  อันเป็นการแสดงให้เห็นถึงความนิยมในตัวบล็อกเกอร์ระดับบิ๊กของเนชั่นผู้นี้

คนใหญ่คนโตในวงการต่างๆนิยมเขียนบล็อกกันมากขึ้น แม้แต่ บิล เกตส์ เจ้าพ่อไมโครซอฟต์ก็มีบล็อกของตัวเองที่ Facebook.com แต่ได้ข่าวว่าประกาศแขวนคีบอร์ดถอดใจไปเสียแล้ว เนื่องจากทนต่อการถูก add จากผู้ใช้ไม่ไหว เพราะมีผู้ขอ add เป็นเพื่อนถึงวันละนับพันราย  และผู้บริหารของยักษ์ใหญ่ Google เช่น Matt Cutts ก็มีบล็อกเป็นของตัวเองเช่นกัน อภิสิทธิ์ เวชชาชีวะ หัวหน้าพรรคประชาธิปัตย์ ก็มีบล็อกที่ Hi5 ซึ่งมีคน add เป็นเพื่อนจำนวนมาก และสุทธิชัย หยุ่น ก็มีคนคลิกอ่านบล็อกของเขาแล้วนับแสนครั้ง

ไม่ต้องสงสัยเลยว่า บล็อกเป็นสื่อและช่องทางสื่อสารที่เข้าถึงผู้คนได้เป็นจำนวนมากอีกทางหนึ่ง  มีความได้เปรียบสื่ออื่นๆตรงที่สามารถจัดเก็บข้อมูลหรือ “สาร” ไว้ได้ตลอดเวลา การจะค้นหาซ้ำ หรือ ย้อนหลัง ก็สามารถทำได้อย่างสะดวก ต่างจาก สื่อสิ่งพิมพ์ วิทยุ โทรทัศน์ เป็นอย่างมาก รวมถึงมีความเป็นอิสระในการนำเสนอข่าวสารอย่างไม่มีขีดจำกัด ดังนั้น บล็อกจึงเป็นสื่อที่ทรงพลังโดยแท้

นับแต่นี้ไปเราคงเห็นคนใหญ่คนโตมาเดินขวักไขว่ในบล็อก  หนึ่งในนั้นก็คือสุทธิชัย หยุ่น  แม้สิ่งที่เขานำเสนอนั้นจะเป็นการ “ทำซ้ำ” กับสื่อสิ่งพิมพ์และโทรทัศน์  แต่ก็เป็นการเผยแพร่ให้กว้างขวางขึ้น  และเป็นการจัดเก็บข้อมูลข่าวสารที่ทำให้สามารถค้นหานำมาใช้ประโยชน์ได้ตลอดเวลา

แต่บอกตามตรง ผมชอบกาแฟดำบนหน้าหนังสือพิมพ์มากกว่า เพราะอ่านไปดมกลิ่นหมึกไปได้รสดียิ่ง.